Democracy, © Civitas Naturalis

Within Ecosystem City® one of the main cycles on society level is that of democracy. A cycle is a closed process, where the final and initial state of the system is the same.

Democracy is the cycle where the people, the citizens, the inhabitants of a municipality, province, country or federation elect their representatives and give them the mandate to form a government which can take care for the common good, the public domain.

The cycle, in a majority of countries is repetitive every 4 to 6 years. Before every new election an evaluation is or has to be part of the process to make-up the balance in promises and predication and to possibly make new choices. True evaluation in general though in general is not favourite by sitting or possibly outgoing representatives and kept low profile.

With buying a print you support (50% of price) Civitas Naturalis Foundation.

The Global Risks Report 2022

The Global Risks Report series tracks global risks perceptions among risk experts and world leaders in business, government, and civil society. It examines risks across five categories: economic, environmental, geopolitical, societal, and technological.

Every year the report also analyses key risks to explore further in deep-dive chapters—these could be risks that feature prominently on our survey, those for which warning signs are beginning to surface, or potential blind spots in risk perceptions.

Saadia Zahidi, Managing Director World Economic Forum: “The 17th edition of the Global Risks Report identifies tensions that will result from diverging trajectories and approaches within and between countries and then examines the risks that could arise from such tensions. This year’s report also highlights the implications of these risks for individuals, governments and businesses.

The Global Risks Perception Survey (GRPS), which has underpinned the report since 2006, was refreshed this year to gather new and broader insights from nearly 1,000 global experts and leaders who responded. The 2021-2022 GRPS includes the following sections:

  • COVID-19 Hindsight invites respondents to opine on the reverberations of the crisis, allowing comparability with the results from the previous year.
  • Future Outlook captures respondent sentiment, informing our analysis of how individual contexts may influence global risk perceptions and affect mitigation.
  • Horizon captures respondents’ perceived trajectory and sense of urgency of global risks, informing our analysis of choices and trade-offs that decision- makers may face.
  • Severity ranks potential damage while Effects asks respondents to consider cascading impacts in conjunction with the severity of the risk itself.
  • International Mitigation asks respondents to assess international efforts in 15 global governance areas to identify achievements and areas of opportunity for global action and cooperation.
  • Open questions on risks, trends and warning signs source expert knowledge.”

Go to website of World Economic Forum.

Bestuur: “Denk vanuit de burger”

Het Sociaal Cultureel Planbureau (SCP) stelt op basis van een eerste analyse van het coalitieakkoord 2021-2025 ‘Omzien naar elkaar, vooruitkijken naar de toekomst’, dat er een belangrijke opdracht ligt voor het nieuwe kabinet om bij de uitwerking van het akkoord het leven van burgers en samenleven centraal te stellen. Het akkoord verkent kansrijke routes om maatschappelijke problemen aan te pakken, en het SCP ziet kansen voor versterking van onze welvaart en ieders welbevinden. Om dat ook te realiseren zijn echter meer randvoorwaarden nodig.

Met Reflectie op het coalitieakkoord 2021-2025 vanuit het burgerperspectief adviseert SCP daarom bij de uitwerking van dit coalitieakkoord te werken vanuit maatschappelijke opgaven om zo effectief beleid in te richten op de lange termijn. Oog voor de sociale en culturele dimensie van het leven van burgers, zoals sociale cohesie en zorgen over samenleven, is daarbij onmisbaar en ontbreken in het coalitieakkoord. Dat staat effectief beleid in de weg.

Lees hier het opgestelde nieuwsbericht.

Regeren is Vooruitzien

Anno 2022 spreken wij in Nederland nu bijna 2 jaar over Corona. Als crisis wel te verstaan. Alle discussies en rapporten steken in op de  Corona-aanpak in de vorm van crisismanagement. Zowel de politiek, het bestuur, de media, de wetenschappelijke adviesraden en de zorgsector zelve zijn opgenomen in deze dans van reactie en reductie. Covid-19 is gezien haar schaal een nieuw fenomeen, een grote pandemie, iets dat ons overkomt. Of lijkt te overkomen. Dat is natuurlijk niet het geval. Er waren immers veel meer zekerheden dat er iets zou gaan gebeuren dan de veelal gesuggereerde en gebruikte onzekerheden.

Onze eigen mensengeschiedenis verschaft ons veel informatie of eerdere pandemieën, en vooral de dierenwereld én de plantenwereld staan erom bekend, dat door uitgebreide monocultures de feedback-mechanismes in systemen worden stilgelegd, of liever omzeild door bacteriën, schimmels, parasieten en virussen. Het leidt permanent tot vele vormen van pandemische uitbraken. Wellicht zijn wij eraan gewend geraakt dat periodiek vele dieren het veld moeten ruimen om in de beteugeling van de pandemie te voorzien. En wij weten dat onze landbouw vele vormen van intensieve bestrijding toepassen om het voedsel op onze borden te krijgen.

Wij hebben het eerste Global Risks Report van 2005, gepubliceerd door het World Economic Forum in de vorm van Global Risks to the Business Environment, er nog eens op nagelezen. En natuurlijk aansluitend de rapporten die jaarlijks volgden. Wat weten wij nu bijna sinds 2 decennia? Althans op basis van deze reeks van rapporten. Telkens werd de mogelijkheid en reële kans op een pandemie gemeld en onderbouwd als risico voor de samenleving en economie. Quote:

Pandemics – infectious diseases: the expansion of trade and greater mobility associated with globalization, together with the encroachment of humans into natural areas, growing resistance to drugs and changes in climate are increasing the risk of a major outbreak of infectious diseases. Some infectious diseases are new or relatively new (e.g., HIV/AIDS, SARS), some are re-emerging (e.g., TB, cholera), and some are shifting geographically (e.g., West Nile, Dengue fever). There is particular concern over the spread of infectious diseases from animals to humans; public health officials have warned, for example, that an outbreak of avian flu could kill millions of people and cause major disruptions to markets and travel worldwide. The risks are amplified by the woeful inadequacy of existing public health services to prevent, detect and/or respond to the spread of infectious diseases.

Overzicht uit rapport ‘Global Risks to the Business Environment 2005’, pagina 6.

Wij weten inmiddels ook dat deze rapporten niet of nauwelijks zijn geland op de burelen van topmanagers, bestuurders en politici, terwijl zij toch wel wereldwijd zijn besproken en gecommuniceerd. Of misschien wel zijn beland, maar in de la zijn verdwenen. De vraag is hoe dit kan. Het rapport in 2005 hierover doet zelf reeds de constateringen gerelateerd aan de besturing en leiderschap:

The “Governance Gap”: by definition, global risks transcend national boundaries. There are only a limited number of global institutions to address global risks, and there is ample evidence that neither these institutions nor nation states are responding to global risks in the most efficient or effective way. Many existing governance structures tend to be too compartmentalized or fragmented, and many business leaders are compelled to focus on their short-term bottom lines. A fundamental discrepancy exists between the time- horizon of political and most business leaders and the long-term nature of most global risks, which results in most risks being dealt with in a purely reactive way.

In a nutshell, short-termism prevails: business cannot respond in time because the pressure to produce strong quarterly results collides with the long-term perspective needed to address most global risks. If companies try to address the issue in earnest, they can be punished by the markets. The same is true for politicians: their willingness to tackle the problem is most often bound by the time- horizon dictated by the electoral cycle. Indeed, the challenge of dealing with long-term global risks is compounded by the fact that the tenure of most business leaders is less than five years.

The “Leadership Gap”: difficulties caused by the governance gap are compounded by a leadership gap, both at the international level and in terms of mobilizing society. This generates a “pass the buck” strategy where risks are being redistributed from the core to the periphery. For example, many health, poverty and environmental risks are being transferred to those with the least capacity or resources to solve them: developing countries, for example, or low-income populations in Western countries, or even future generations.

Some major risks, such as the current account deficit in the US, the impact of climate change or the welfare of an ageing population, are being transferred to future generations. Others, such as global security, are being transferred to one single country, either willingly or by default.

The main concern is that the transfer of global risks in this way may reduce the world’s capacity to respond satisfactorily in the long term. Some might argue that countering such transfers of risk from the core to the periphery belongs solely within the sphere of governmental institutions. But can business really sit back and leave the future of their markets to others?

Een integrale diagnose voor de start van elke bestuursperiode zou een formele stap dienen te zijn voor elk bestuurlijk akkoord. Stichting Civitas Naturalis pleit hiervoor. Zij beschouwd een goede diagnose als een natuurlijke eerste stap (Wat is de kwestie die voorligt en hoe is deze ontstaan?) naar goed bestuur.

Behoefte of beter nog noodzaak zou er moeten zijn voor elk bestuur om haar plannen voortaan verplicht te baseren op bestaande onderzoeksrapporten en niet politieke ambities en wensen en zeker niet op strategie en beleid dat niet kan worden geïmplementeerd. De kiezer en haar volksvertegenwoordigers zijn er om dit af te dwingen en te controleren. Zou kunnen en zou moeten. Dit overigens met de voor haar geschreven Grondwet in de hand. Goede besturing kan echt. Dit spreekwoord getuigt van ons culturele erfgoed en van de collectieve wijsheid die wij bezitten: regeren is vooruitzien. Doen dus.

Leren van of door rapporten

Door Mark van Twist, Hans Vermaak, Nancy Chin-A-Fat en Marije Huiting

NSOB essay publiceert ‘Leren van of door rapporten’. Het doet verslag van een concreet onderzoek in de gemeente Rotterdam dat de auteurs deden naar aanleiding van een motie in de gemeenteraad inzake hoeveel de gemeente nou eigenlijk leert van raadsenquêtes en rekenkamerrapporten. Zij lopen de tijdslijn af van aanleiding tot opvolging van onderzoek en reflecteren op wat daarin leren helpt en remt.

Een waardevol maar bij lezing ook een incompleet rapport met meerdere aspecten en nuanceringen in conclusies en aanbevelingen. Het legt niet de vinger expliciet op één zere plek waarom projecten mislopen, zeker niet waar het de eigen rollen en ambities betreft van raad, bestuur, ambtelijke organisatie of zelfs externe spelers en ontwikkelaars. Door de regels heen worden hoger liggende patronen zichtbaar. Deze dient de lezer zelf te concipiëren. Het eigen leervermogen van raad en college wordt aangeraakt maar per saldo buiten beschouwing gelaten.

De inleiding schetst het kader: “Op 1 oktober 2020 bespreekt de gemeenteraad van Rotterdam het eindrapport van de raadsenquête over het Warmtebedrijf Rotterdam. “Dit rapport maakt een groot gevoel van déjà vu los”, zegt een raadslid dat ook lid was van de onderzoeks­commissie Warmtebedrijf. “Voorzitter, het is niet voor het eerst dat bij grote projec­ ten dit soort dingen mis zijn gegaan en dat we dit type van aanbevelingen voorbij hebben zien komen. We zagen het eerder bij de Museumparkgarage, de Boompjeskade, het Schiekadeblok, het Open Venster en ga zo maar door. Te weinig tegenspraak, te laat escaleren, te veel geloof in het eigen gelijk. Het lijkt er dus op dat dit type aanbevelingen nooit voldoende landt in de organisatie. Er wordt keihard gewerkt en de mensen die het werk doen hebben echt het hart op de juiste plaats. Maar toch zijn de resultaten wat ze zijn. En dat roept de vraag op: wat gaat hier nu mis in de organisatie? Kan dit type aanbevelingen nu wel of niet goed landen in de organisatie? Het beeld ontstaat dat dit type aanbevelingen keurig wordt uitgewerkt, en nog een aantal keer wordt opgevolgd, om vervolgens weer uit het systeem te verdwijnen.”

Het zijn vragen die niet alleen bij het raadslid in kwestie spelen, zo blijkt uit de motie die tijdens diezelfde vergadering op 1 oktober wordt ingediend. In de motie wordt het college verzocht om naar aanleiding van de aanbevelingen van recente enquêterapporten en rekenkamerrapporten een externe audit uit te voeren over het ambtelijk handelen bij complexe projecten. De gemeenteraad wil laten onderzoeken of en hoe het gemeentelijk apparaat geleerd heeft van alle aanbevelingen die in die rapporten zijn gedaan over de ambtelijke organisatie en interne tegenspraak en het tijdig escaleren van problemen. Deze opdracht sluit aan bij de ambitie en de ontwikkeling van de gemeente Rotterdam om een lerende en veerkrachtige organisatie te zijn.

De Nederlandse School voor Openbaar Bestuur is gevraagd de externe audit uit te voeren. Dit essay geeft de bevindingen van het onderzoek weer. Het onderzoek betreft een diagnostische audit, waarbij het gaat om het zoeken naar achterliggende patronen en overwegingen die hardnekkige verschijnselen kunnen helpen verklaren. Een diagnostische audit heeft als doel om niet alleen te constateren of er voldaan is aan een norm (bijvoorbeeld: is een aanbeveling wel of niet overgenomen?), maar ook op zoek te gaan naar achterliggende verklaringen en oorzaken. Het gaat dan dus niet zozeer om oordelen en afrekenen, maar eerder om begrijpen en ontwikkelen.”

Niet compleet
De vraag is echter waarom zaken gebeuren, zoals zij zich voordoen. Wat zijn de achterliggende patronen hiervan? Het essay belicht deze niet overal. Het grip bij het lezen en dus het begrip komt daardoor niet helemaal. Het lijkt wat voorzichtig te zijn geschreven. De gemeenteraad als opdrachtgever blijft zelf buiten schot. Het is goed te bedenken dat zij zelf handelt deels vanuit een coalitierol in het verlengde van het college en deels vanuit een oppositierol. In hoeverre werkt Rotterdam eigenlijk dualistisch? Dit wordt in het essay niet duidelijk. Het woord dualisme valt in het essay één keer: “In de raadsenquêtes en rekenkamerrapporten lijkt de aandacht echter vooral uit te gaan naar het ambtelijk apparaat, terwijl het ook over de raad en andere partijen zou kunnen gaan – zeker waar het interactiespel tussen actoren een belangrijke rol speelt (zoals in de dualistische verhouding tussen raad en college) in het verloop van de casus.”

Stichting Civitas Naturalis: “De eenduidige focus op de ambtelijke organisatie maakt de bruikbaarheid van het essay in wezen beperkt. De politieke krachten blijven te veel buiten schot. De audit is daarmee in feite niet compleet om tot de kern door te dringen. Het gehele besturend systeem dient immers belicht te worden, om de echte antwoorden te kunnen vinden, waarom projecten mislopen. De versnippering van de portefeuilles, de discontinuïteit van raad- en collegesamenstelling, de checks & balances tussen raad en college, de werking van het duaal bestel, het zijn de kernzaken van het openbaar bestuur. Nu wordt slechts gekeken naar de ambtelijke organisatie. Dat is te beperkt. Integrale en holistische principes zouden aan de basis moeten liggen van een systemische diagnose.

De conclusies van de Rekenkamer Rotterdam in het rapport ‘publieke waarde in de knel‘ zijn niet meegenomen in dit onderzoek. Dit samenvattend rapport (quote website: “de rekenkamer heeft onderzocht welke inhoudelijke overeenkomsten (‘rode draden’) er te vinden zijn in de conclusies van 42 rekenkamerrapporten die de rekenkamer sinds 2009 tot en met begin 2019 heeft gepubliceerd over de gemeente Rotterdam. Dit rapport beschrijft de uitkomsten van dat meta-onderzoek.”) is niet meegenomen. De vraag is waarom niet. Het bevat immers zeer concrete conclusies en aanbevelingen.”

Regio Transect

Regio Transect. Alle rechten voorbehouden aan Stichting Civitas Naturalis, onderdeel van CINETONE®.

Stichting Civitas Naturalis maakt gebruik van technieken die onder meer ontwikkeld zijn in de bosecologie en silvologie. Dit om tot een integrale en holistische diagnose te komen van de betreffende krachtenvelden in het publieke domein.

Een voorbeeld is dit transect van een concrete regio in Nederland, bezien vanuit het specifieke perspectief van de positie inzake logistiek en infrastructuur binnen de economische ontwikkeling van de betreffende regio in Europees verband.

De invloeden en posities van overheid, bedrijfsleven, wetenschap en onderwijs en hun instellingen op deze ontwikkeling zijn in een interactieve sessie van 1,5 uur met 4 opinieleiders bepaald. Het maakt in één oogopslag duidelijk waar de dominante spelers zitten.

Vanwege bescherming van de opdrachtgever worden geen nadere details verstrekt. Het handelt hier om de feitelijke werking van de zogenaamde quadruple helix. Beschouw deze afbeelding als een artistiek resultaat van dialoog en diagnose. Het diende voor de regio om nadere besluiten voor te bereiden.

The lost generation of ancient trees

Zij, die in welke vorm dan ook verantwoordelijkheid dragen binnen het openbaar bestuur, doen er per definitie wijs aan naar buiten te kijken. Weten hoe de stad en haar samenleving functioneren is een groot goed. Kennis en inzicht immers leiden vaak tot betere besluiten en meer gerichte en effectieve acties. Zij dragen daarmee bij aan de weg naar goed bestuur. Het verbinden van de leefwereld buiten en de systeemwereld (van instituties, wetten en regels) binnen is hierbij noodzakelijk geworden.

Dit artikel gaat hierover. Het gaat niet over het publieke domein van de stad, maar over die van het bos. Het biedt een heldere kijk in het denken over en handelen ten behoeve van weerstand en biodiversiteit van bosecosystemen. Het licht een tipje op van de sluier van systeemdenken. Het artikel verhaalt uit de wereld van bosecologie en silvologie op een bijzonder toegankelijke wijze.

Stichting Civitas Naturalis bevordert holistisch en integraal denken en handelen en heeft dit artikel geselecteerd (met dank aan Dr. Paul Romeijn), omdat het lezenswaardig is vanuit het perspectief van zowel natuurbeheer, als dat van stadsontwikkeling en -beheer in de meest brede zin. Katherine Latham neemt je mee naar de diepere lagen van het bos. De verbindingen met stad, samenleving en openbaar bestuur zijn eenvoudig te leggen.

“Inside some of our most magnificent trees, miniature worlds are at risk of extinction. The race is on to accelerate trees’ ageing process, so these intricate communities aren’t lost forever.
At around 1,100 years old … the Big Belly Oak is the oldest tree in Savernake Forest in south-west England. A tiny sapling at the Battle of Hastings in 1066, Big Belly Oak has lived through the War of the Roses, the Black Death, the English Civil War, the Industrial Revolution and two world wars… While an ancient tree like this is impressive at a distance, take a look inside and you will see something even more intriguing.”

Research is Ceremony

In onze zoektocht naar onderzoeksmethoden of wijzen van denken die verbindend kunnen zijn om vraagstukken integraal en holistisch te benaderen, lijkt de inheemse benadering handvatten te bevatten. Tenminste gaan inheemse onderzoekers uit van de diepere kennis van de complexiteit, de fysieke samenhang der dingen en de interacties van het land, waar zij ook van zijn. Een fascinerend boek door Swan Wilson, Opaskwayak Cree van Noord Manitoba.

“Indigenous researchers are knowledge seekers who work to progress Indigenous ways of being, knowing and doing in a modern and constantly evolving context.

This book by Swan Wilson and published by Fernwood Publishing describes a research paradigm shared by Indigenous scholars in Canada and Australia, and demonstrates how this paradigm can be put into practice.

Relationships don’t just shape Indigenous reality, they are our reality. Indigenous researchers develop relationships with ideas in order to achieve enlightenment in the ceremony that is Indigenous research. Indigenous research is the ceremony of maintaining accountability to these relationships.

Wilson: “What does it mean to be an indigenous researcher? It is the connection with the country that makes the difference. We are in relation with the land, where we are from, persons of the land, the sea and the sky. In our quest for indigenous knowledge we build from here and ask the research questions. Understanding interactions and  theories of physics and complexity are fundamental in indigenous thinking.”

For researchers to be accountable to all our relations, we must make careful choices in our selection of topics, methods of data collection, forms of analysis and finally in the way we present information. I’m an Opaskwayak Cree from northern Manitoba currently living in the Northern Rivers area of New South Wales, Australia. I’m also a father of three boys, a researcher, son, uncle, teacher, world traveller, knowledge keeper and knowledge seeker. As an educated Indian, I’ve spent much of my life straddling the Indigenous and academic worlds. Most of my time these days is spent teaching other Indigenous knowledge seekers (and my kids) how to accomplish this balancing act while still keeping both feet on the ground.”

Please find more information at American Indigenous Research Association.

The Overstory

The Overstory, winner of the Pulitzer Prize in Fiction, is a sweeping, impassioned work of activism and resistance that is also a stunning evocation of—and paean to—the natural world.”

From the roots to the crown and back to the seeds, Richard Powers’s twelfth novel unfolds in concentric rings of interlocking fables that range from antebellum New York to the late twentieth-century Timber Wars of the Pacific Northwest and beyond. There is a world alongside ours—vast, slow, interconnected, resourceful, magnificently inventive, and almost invisible to us. This is the story of a handful of people who learn how to see that world and who are drawn up into its unfolding catastrophe.

Pulitzer Prize: “For distinguished fiction published in book form during the year by an American author, preferably dealing with American life. An ingeniously structured narrative that branches and canopies like the trees at the core of the story whose wonder and connectivity echo those of the humans living amongst them.

A Place like no Other

Discovering the Secrets of Serengeti

Anthony R.E. Sinclair with René Beyers

With its rich biodiversity, astounding wildlife, and breathtaking animal migrations, Serengeti is like no other ecosystem on the planet. A Place like No Other is Anthony Sinclair’s firsthand account of how he and other scientists discovered the biological principles that regulate life in Serengeti and how they rule all of the natural world.

When Sinclair first began studying this spectacular ecosystem in 1965, a host of questions confronted him. What environmental features make its annual migration possible? What determines the size of animal populations and the stunning diversity of species? What factors enable Serengeti to endure over time? In the five decades that followed, Sinclair and others sought answers. What they learned is that seven principles of regulation govern all natural processes in the Serengeti ecosystem. Sinclair shows how these principles can help us to understand and overcome the challenges facing Serengeti today, and how they can be used to repair damaged habitats throughout the world.

Blending vivid storytelling with invaluable scientific insights from Sinclair’s pioneering fieldwork in Africa, A Place like No Other reveals how Serengeti holds timely lessons for the restoration and conservation of our vital ecosystems. Princeton University Press